Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Μια Μελισσοκομική βόλτα στην Πάρνηθα

Αυτές τις μέρες έκανα μια βόλτα στην Πάρνηθα να δω τι νομές έχει και να βρω ένα μέρος να βάλω μερικά Μελισσάκια μου.

Σε κάποιες θέσεις υπήρχαν όμορφα ανεπτυγμένα Μελισσοκομεία, σε κάποιες άλλες υπήρχαν κυψέλες-σημάδια όμορφα τοποθετημένα, οπότε αυτά τα σημεία και σε απόσταση 100-150 μέτρων αποκλειόντουσαν, διότι κάποιοι συνάδελφοι ήδη είχαν στήσει εκεί τις επιχειρήσεις τους, πριν από μένα.
Έβλεπε κάποιος, ότι εκεί έχουν την θέση τους κάποιοι σοβαροί άνθρωποι.

Σε κάποια άλλα σημεία όμως επικρατούσε η βρωμιά και η εγκατάλειψη.
Αφημένες ρόδες, σπασμένα δοχεία νερού μέσα στην βρώμα, πεταμένα μπουκάλια, σπασμένες και σκοροφαγωμένες παλέτες να χάσκουν στον ουρανό, τούβλα και τουβλέτες, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα σημάδι-κυψέλη που να δείχνει ότι κάποιος Μελισσοκόμος κάποια στιγμή θα επιστρέψει σε αυτό το μέρος.

Σε κάποια άλλα σημεία υπήρχαν κάτι διαλυμμένα σημάδια-κυψέλες χωρίς καπάκι, χωρίς έναν κωδικό πάνω τους, χωρίς ένα τηλέφωνο πάνω τους, ώστε να μπορέσει κάποιος να μιλήσει μαζί τους.
Τα δε σημάδια - ο Θεός να τα κάνει σημάδια - , να είναι στην ουσία κομμάτια από κυψέλες παρατημένες ίσως και πριν πολλά χρόνια εκεί.

Απελπισία σε πιάνει να βλέπεις τέτοια κατάσταση που αφήνουν πίσω τους κάποιοι συνάδελφοι.
Στην ουσία εμείς οι ίδιοι βρωμίζουμε τα μέρη από τα οποία προσδοκούμε να πάρουμε το Μέλι που τόσο πολύ επιδιώκουμε.
Κανένας σεβασμός ούτε στην δουλειά μας, ούτε στο περιβάλλον μας, ούτε στο Δασαρχείο της Πάρνηθας, ούτε στην Μέλισσα.
Και υποτίθεται ότι οι Μελισσοκόμοι είναι οι πλέον ευαίσθητοι άνθρωποι, όσον αφορά την διαχείριση του Περιβάλλοντος.

Θα μπορούσα και εγώ να αναλάβω να πετάξω όλα αυτά τα κουφάρια-σημάδια αλλά δεν πρέπει να το κάνω γιατί δεν είναι αυτό της δικής μου δικαιοδοσίας.
Αν αρχίσουμε να κάνουμε ατομικές ενέργειες, θα γίνουμε ζούγκλα.
Θα μπορούσε όμως να το κάνει οργανωμένα κάποιος επίσημος φορέας, που θα έχει όλα τα δίκια του να το κάνει και θα έχει επίσης το ηθικό δικαίωμα και υποχρέωση να κάνει κάτι τέτοιο.
Θα μπορούσε να αναλάβει - σε κάθε τόπο - ο Μελισσοκομικός Σύλλογος της περιοχής να πετάξει κάθε τι που πληγώνει βάρβαρα την Μελισσοκομία.
Ένα παρατημένο, σάπιο ξύλο δεν αποτελεί σημάδι, δεν είναι δείγμα αυτό, επαγγελματισμού.
Κατάντια είναι.


Αυτό λέγεται σημάδι συνάδελφε?


Τα φελιζόλ μείνανε πίσω να τα μαζέψει η καθαρίστρια του δάσους

Πεταμένα παντού άχρηστα πράγματα
ακόμα ένα υπόλειμα από ... κάποτε κυψέλη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου